Press "Enter" to skip to content

Bevallingsverhaal; inleiden vanwege hoge bloeddruk

Jenny 0

Mijn bevallingsverhaal van Jim Daley

Hij is vandaag alweer 5 weken!

Begin juni werd ik door mijn verloskundige doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik begon nog meer vocht vast te houden en tijdens de controle bleek ook dat mijn bloeddruk hoger werd. Diezelfde dag kon ik al terecht in het ziekenhuis voor een CTG, echo en ook moest ik urine en bloed inleveren. Bloed was goed, urine was goed en ook de CTG was gelukkig goed. Wel was daar de bloeddruk ook aan de hoge kant, waardoor ik elke week (soms twee keer) terug kwam op controle.

Op 28 juni kwam ik weer langs voor de bloeddruk. De onderdruk was steeds al rond de 90, maar nu ging die al richting de 100. Omdat ik al bijna 39 weken zwanger was, besloot de gynaecoloog na inwendig onderzoek, dat het tijd was voor een inleiding. Ik kon naar huis gaan, mijn tas pakken en me daarna weer melden in het ziekenhuis. Zo gezegd, zo gedaan.

Rond 17.00 uur was ik weer in het ziekenhuis en werd ik naar mijn kamer gebracht. In de avond zou er een ballon geplaatst worden voor ontsluiting. Eerst werd er weer een CTG gemaakt. Rond 21.00 uur werd de ballon geplaatst. Dit deed niet pijn, maar was wel vervelend. Eenmaal terug op de kamer, kreeg ik direct pijnlijke krampen. Deze hielden de hele avond aan en werden ook erger. Ik kon niet liggen, maar liep door de kamer of stond tegen het keukenblok aan. Rond 1.00 uur kreeg ik paracetamol en een slaaptablet. Rond 3.00 uur was ik nog steeds wakker.

Om 6.00 uur kwam de verpleegkundige. Ze zei dat er straks iemand zou kijken of de ballon had gewerkt en ik kon gaan douchen en me klaarmaken. Rond 7.30 uur werd ik opgehaald en de ballon had gewerkt! De vliezen werden gebroken rond 7.45 uur. Het bleef rustig. Een uur later werd er (3 keer) een infuus geprikt en kon het beginnen! Langzaam kwamen de weeën op gang. Elk half uur werd het infuus verhoogd en in de middag had ik al pijnlijke weeën. Het infuus deed z’n werk! Ik kon op dat moment tussendoor nog wel praten, maar tijdens een wee was ik helemaal in mezelf gekeerd en probeerde ik de weeen weg te zuchten.

Jim had een elektrode op z’n hoofdje voor de hartslag en omdat de weeën niet goed zichtbaar waren op de CTG kreeg ik daar ook nog een draadje voor.

Toen ze rond 15.00 uur kwam checken, had ik 4 cm ontsluiting, maar dat had ik in de ochtend ook al na het verwijderen van de ballon. Omdat de weeen behoorlijk heftig waren, trok ik het zo niet langer. De heftige weeën hadden nog niks gedaan. Wat een teleustelling. Ik had eigenlijk vooral rugweeen en vroeg om pijnstilling.

Rond 16.00 uur kon ik terecht voor de ruggenprik. De prik zelf was niet pijnlijk, maar ik voelde bij de prik een schok vanaf m’n rug naar m’n been gaan. Hierdoor kon ik niet goed stilzitten en moest hij nog een keer geprikt worden. Onderussen was ik helemaal nat van het zweet en rolden de tranen over mijn wangen omdat ik de weeen niet meer goed op kon vangen. Toen ik weer ging liggen trok de pijn langzaam weg en toen ik terug kwam op de kamer, kon ik weer wat eten en drinken.

Ik kon na het eten weer een beetje lachen. Helaas voor korte duur. Ik voelde ik na 40 minuten weer wat in mijn liezen en benen. Dit werd steeds sterker en op de monitor zag ik dat dit tijdens een wee was. Ze kwamen dus terug, maar op een andere plek. 2 uur na de ruggenprik lag ik weer vol op weeën en ik kon ze echt niet meer goed weg zuchten. Man, wat doen lies en been weeën pijn! Ik kon er echt niks meer mee, en kom alleen maar huilen, terwijl iedereen riep zuchten! Maar hoe dan? Zo ging het uren door.

Rond 23.00 uur werd er weer gekeken, en had ik nog steeds 4 cm ontsluiting. De moed zakte me toen echt in de schoenen. Ik was er klaar mee en schijn zelfs gezegd te hebben dat ik het infuus er uit zou trekken en naar huis ging. Vanaf daar wordt het voor mij allemaal ook wat minder helder de herinnering. Zo is het nog een tijd doorgegaan.

De weeen werder zo erg en ik begon druk te voelen. Ik kon dit al helemaal niet meer weg zuchten en kon alleen maar meedrukken. Dit kon natuurlijk niet, maar ik kon het niet tegenhouden.

Rond 00.30 uur werd er daarom nogmaals gekeken, misschien was dit een goed teken?Maar nee, het was letterlijk nog niks opgeschoten.

Ik zat er doorheen, was moe, had pijn en het infuus werd maar opgeschroefd terwijl de weeën om de 10 seconden terug kwamen en ook echt heel sterk waren. Dat bevestigde de monitor ook. Maar ze deden helaas weinig. Ik had al lang 10 cm ontsluiting moeten hebben werd er gezegd.

De verloskundige ging weg, en kwam even later terug. Ze had overlegd met gynaecoloog. De weeën waren sterk genoeg en kwamen ook snel, maar de ontsluiting vorderde niet. Ze wilde nog 3 kwartier wachten of nu direct een keizersnede doen. Ik dacht; als een hele dag al niets opleverd, zal die 3 kwartier ook niets meer uitmaken. Ik was klaar om mijn baby te ontmoeten en ik kon gewoon echt niet meer. Ik heb alleen maar naar het plafond liggen staren.

Het infuus werd afgekoppeld en er werd gebeld. Ik kon al vrij snel terecht op de OK. Onderweg heb ik nog weeen weggezucht terwijl we langs allemaal mensen reden, maar het kom me niets meer schelen.

De anesthesist controleerde de ruggenprik en toen werd besloten dat algehele narcose beter was. Die verdoving was namelijk al ver maar boven gegaan in plaats van naar beneden. Daarom werkte deze niet goed. Een nieuwe ruggenprik zou dan richting mijn longen gaan en ze vertrouwde het niet.

Alles ging daarna ontzettend snel en ik heb alleen maar naar het plafond gekeken en eigenlijk niets meer gezegd en alles over me heen laten komen. Ik heb nog een paar weeën moeten weg zuchten na het afkoppelen van het infuus, maar eenmaal op de OK waren ze ook weg. Mijn lichaam pakte het gewoon niet op.

Ik kreeg nog een infuus geprikt voor de narcose. Ik weet nog dat ze tegen me zei dat dit een brandend gevoel kon geven, en ik hier op lag te wachten. Maar dat heb ik nieteens meer vernomen. Ik was heel snel weg.

Ik heb 40 minuten heerlijk geslapen (dat was 1 van mijn eerste vragen) en werd wakker gemaakt op de uitslaapkamer; GEFELICITEERD met je zoon! Hoe voel je je? Ik zei; ik heb een droge mond. ‘Ja dat horen we vaker, ze komen zo je zoon brengen’. Naast mij kwam ook een man uit de narcose. Hij werd wakker en zei; ik zie allemaal beestjes! Ik moest daar zo om lachen, nog half slapend.

Ze vertelden me dat Jim vast zat met z’n hoofdje en een hele ‘toeter’ had. Daardoor had ik waarschijnlijk al zoveel druk, maar vorderde de ontsluiting niet. Hij had direct al paracetamol gekregen. Een natuurlijke bevalling zou niet gelukt zijn.

Maar daar was hij! Een prachtig mooi mannetje. Ik heb hem goed bekeken, geknuffeld en een flesje gegeven en ben de hele nacht wakker geweest van de adrenaline. Ik was zo blij en alles van de dag ervoor eigenlijk alweer vergeten! Het is het zo waard!


 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *