Press "Enter" to skip to content

Herstel na een keizersnede

Jenny 0

Jim is om 1.35 uur geboren. Een uur later lig ik op de uitslaapkamer aan allemaal toeters en bellen. Pijn heb ik op dat moment niet, alleen een droge mond. Ook voel ik nog heel in de verte wee√ęn, dit komt omdat ik nog oxytocine krijg via het infuus zodat mijn baarmoeder weer krimpt.

De hele nacht en begin van de ochtend heb ik eigenlijk nergens last van. Waarschijnlijk doen de pijnstillers die ik tijdens of net na de operatie heb gekregen het nog goed. Rond 12.00 uur voel ik ineens allemaal steken, ze doen behoorlijk pijn en ik bel de verpleging. Het duurt even en de pijn steken worden heftiger, en ik lig inmiddels onderuit gezakt in bed. De verpleging helpt me weer omhoog en geeft me paracetamol, dyclofenac en geeft aan dat ik nog een morfine spuit mag. Doe maar snel, denk ik!

Ze komt terug met de spuit. Deze wordt in mijn bovenbeen gezet en is ook gemeen, maar na 20 minuten voel ik eigenlijk niks meer van de pijn. Ik hoor wel constant mensen fluisteren m’n oor en dan weer hardop praten in de kamer. Er is alleen niemand ūüôā

In de middag voel ik de steken ook, maar heel ver weg. Ik besef me dan dat mijn darmen weer op gang moeten komen na de operatie en het hier waarschijnlijk door komt.

Het bezoek van 4 mensen is me eigenlijk al teveel. Ik heb geen puf om te praten en ben ontzettend moe. Geen wonder natuurlijk. Ik heb 2 nachten niet geslapen en heb een hele dag weeen gehad en daarna een operatie.

In de avond komt er een verpleegster en ik moet op de rand van het bed gaan zitten. Dit is oefening 1 zegt ze. Ik zie het totaal niet zitten, mijn buik voelt bont en blauw aan en als ik mijn buikspieren gebruik (hoesten, niezen, overeind komen), dan ga ik door de grond. Maar goed, als zij zegt dat het kan, dan moet ik het maar proberen. Het gaat ‘goed’ en ik zit op de rand. Daarna helpt ze me weer in bed.

Elke dag krijg ik een paar keer paracetamol en dyclofenac. Morfine laat ik maar voor wat het is, want het prikken zelf is ook geen pretje. Het is tot nu toe goed te doen met alleen tabletten. De verpleging komt weer langs en zegt dat ik mag douchen. Ze verwijderd het infuus en de katheter. Maar douchen, hoe dan? Ik ga weer rustig op de rand van het bed zitten en het gaat alweer iets beter dan gisteren. Het staan is weer een stapje verder en ik word er duizelig van en blijf even staan. Mijn lichaam voelt beurs en ik denk bij mezelf, hoe lang zal het duren voordat ik me ooit weer de oude voel? In slakkentempo lopen we (arm in arm) richting de douche. Ik mag het zelf proberen en gaat het niet? Dan kan ik op de knop drukken. Ik kan gelukkig zittend douchen. Het uitkleden gaat ontzettend langzaam maar het lukt. Het douchen is heerlijk!

Het aankleden daarintegen is lastiger en de verpleging helpt me hierbij, nadat ik na een paar pogingen, toch maar besluit om op de knop te drukken. Ik wil graag weer liggen. Ik loop nog een aantal keer zelfstandig naar de wc en voel dat de beweging, hoe pijnlijk ook, m’n lichaam goed doet.¬†Tijdens bezoek kan ik weer meepraten.

Op dag 3 douche ik zelfstandig, loop ik alleen naar de wc en kan ik mezelf ook weer aankleden. Dit gaat allemaal ontzettend langzaam en ik de vreemdste bochten, maar het lukt! De wond ziet er goed uit.

Op dag 4 mag ik vroeg in de ochtend weer naar huis. Ik word opgehaald en de auto rit is echt geen pretje. Ik voel bij elke hobbel en elke bocht de wond trekken.

Thuis is het toch weer anders dan in het ziekenhuis. Ik loop meer, wil af en toe een trap op en zit of lig op de bank. Ik merk dit direct en word duizelig en heb het gevoel dat ik flauw val. Dit trekt gelukkig weer weg. Ik heb bloedarmoede na de operatie en moet een maand ijzertabletten slikken. Tijdens de kraamweek ga ik in de middag even op bed liggen en de wond ziet er nog steeds goed uit, deze spoel ik ook een paar keer per dag.

Na 6 dagen wil ik graag met Jim naar buiten. Het is prachtig weer en ik ben toe aan wat frisse lucht. Samen met zijn zus loop ik de straat uit en loop weer terug.

Elke dag wandel ik een stuk en hier knap ik enorm van op. Ik voel me goed. Mijn buik is bont en blauw en doet ook nog pijn, maar ik kan elke dag wat meer. De komende 6 weken mag ik niet stofzuigen, dweilen of zwaar tillen. Eigenlijk alleen Jim. Gelukkig helpt mijn moeder in huis.

Na 10 dagen begint de wond pijn te doen. Het trekt ontzettend. De kortsjes, maar ook van binnen. Net of zit er een hechting vast aan een spiertje. Bij elke stap trekt het. De rand van mijn ondergoed heeft de korstjes ook nog opengemaakt en de dag erna komt er ook vocht uit de gaatjes. Ik bel de huisarts en kan direct terecht. Ik krijg een antibiotica zalf en moet het daarna met gaasjes afdekken. Ik spoel de wond daarnaast ook nog steeds. Na een week is het gelukkig opgeknapt.

Hoe gaat het nu?

De operatie is nu 7 weken geleden. De wond lijkt gesloten en ziet er roze uit .

Het slapen op mijn zij lukt weer een beetje. Wel trekt het van binnen nog af en toe (met bijvoorbeeld lopen of bukken), en is de huid rond de wond ‘doof’. Dit kan ook wel een jaar of langer zo blijven.

De operatie en het herstel is me aan de ene kant tegengevallen. Ik dacht altijd, dit is ‘makkelijk’ baby krijgen, maar het is nogal wat. Een hele dag weeen en ‘s nachts nog de operatie. ¬†Het is niet niks. Het is een zware buikoperatie en het herstel duurt het wel lang. Je kan lang zoveel niet in de periode dat je nog verlof hebt en dat is toch jammer. Ik voel me nog niet helemaal de oude en mijn lichaam is ook nog niet helemaal hersteld. Dit kan ook wel even duren. Maar ja, als ik nu zie wie er naast me ligt…

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *